Als spreker wil ik niet alleen iets vertellen.

Ik wil iets in beweging brengen.

Dat begint voor mij niet bij het podium, een presentatie of het hebben van de juiste antwoorden. Het begint bij nieuwsgierigheid. Bij werkelijk kijken naar wat er gebeurt wanneer mensen elkaar ontmoeten.

Ik spreek vanuit verschillende perspectieven. Vanuit mijn ervaring als professional in de revalidatie. Vanuit mijn eigen leven met de gevolgen van een CVA. En vanuit mijn ontwikkeling binnen het systeem- en gestaltdenken.

Die perspectieven lopen in mijn verhaal door elkaar heen. Ze helpen mij om niet alleen te kijken naar gedrag, herstel of verandering, maar ook naar de mens die daarachter zichtbaar wordt.

In mijn lezingen gebruik ik persoonlijke ervaringen, verhalen uit de praktijk en professionele kennis. Niet om te vertellen hoe het moet, maar om iets open te leggen.

Om vragen op te roepen.

Wanneer iemand naar buiten loopt met een vraag die er daarvoor nog niet was.

Met een andere blik op de ander.

Of misschien wel op zichzelf.