In 2007 veranderde mijn leven op dertig jarige leeftijd ingrijpend door een hersenbloeding. De revalidatie die volgde bracht me letterlijk en figuurlijk opnieuw in beweging. Toen ik het revalidatiecentrum verliet, dacht ik dat ik de grootste klus achter de rug had.

Dat bleek niet zo te zijn.

De belangrijkste en misschien wel zwaarste reis moest ik toen nog maken. Een reis van ongeveer dertig centimeter: van mijn hoofd naar mijn hart.

In mijn hoofd kende ik de weg. Daar kon ik begrijpen, verklaren en de controle proberen te houden. Maar afdalen naar mijn hart betekende werkelijk gaan voelen. En juist dat vond ik spannend. Wat zou ik tegenkomen als ik niet langer alles probeerde te begrijpen, maar mezelf toestond te voelen wat er werkelijk in mij leefde?

Die reis veranderde mijn blik op het leven, op ontwikkeling en op wat het betekent om werkelijk gezien te worden.

Mijn werk bracht me in verschillende werelden. Ik werkte als uitvaartleider en in het management van het bedrijfsleven. Na mijn hersenbloeding en revalidatie koos ik voor een nieuwe richting en ontwikkelde ik mij tot revalidatieprofessional.

Inmiddels werk ik al zo’n vijftien jaar binnen verschillende revalidatiecentra op het gebied van neurorevalidatie. Daar begeleid ik mensen met Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH) en hun naasten bij het opnieuw vinden van hun weg na een gebeurtenis die hun leven ingrijpend heeft veranderd.

In die jaren heb ik ervaren dat revalidatie over veel meer gaat dan herstel. Het gaat ook over verlies, identiteit, relaties en toekomst. Over opnieuw ontdekken wie je bent wanneer het leven niet meer vanzelfsprekend is.

Mijn nieuwsgierigheid naar wat mensen helpt bij verandering en verlies bracht mij bij het Kempler Instituut. Daar ontwikkel ik mij verder en volg ik een studie tot systeem- en gestalttherapeut. Ik leer er kijken naar de mens als geheel, in relatie tot zijn omgeving én naar wat zich in het hier en nu aandient. Niet alleen naar wat iemand vertelt, maar ook naar wat voelbaar wordt in de ontmoeting.

Hier komen voor mij mijn persoonlijke ervaring, mijn jarenlange werk in de neurorevalidatie en mijn ontwikkeling als therapeut samen.

Mijn eigen reis van hoofd naar hart heeft mij geleerd dat we niet altijd alles hoeven te begrijpen voordat er iets kan veranderen. Soms ontstaat beweging juist wanneer er ruimte komt om te voelen wat er werkelijk is.

Die ruimte wil ik in mijn begeleiding bieden.

Niet om de weg voor een ander te bepalen, maar om een stukje mee te lopen terwijl iemand zijn of haar eigen weg opnieuw ontdekt.