Een gewone dag die anders eindigde
Op 23 oktober 2007 veranderde mijn leven in een paar seconden.Ik was dertig jaar oud en vader van een jong gezin. Het leven leek steeds meer op zijn plaats te vallen. Tot een ernstige hersenbloeding alles stilzette.
Wat begon als een gewone dag, eindigde naast mijn bed. Mijn lichaam gaf geen antwoord meer. Ik kon niet bewegen, niet praten en niet reageren. Later bleek dat ik een ernstige hersenbloeding had doorgemaakt.
Mijn leven zoals ik het kende stopte op dat moment. Een nieuw hoofdstuk begon. Niet omdat ik daarvoor had gekozen, maar omdat ik niet anders kon.
Opnieuw leren leven
Ik lag vier dagen in coma. Twee keer werd mijn familie gevraagd afscheid van mij te nemen. Toch kwam ik terug. Wat volgde was een lange revalidatie. In het Militair Revalidatiecentrum Doorn begon een intensieve zoektocht naar wat nog mogelijk was. In eerste instantie draaide alles om herstel. Om leren lopen. Om bewegen.Om zelfstandig functioneren. Ieder stap voelde als een overwinning. Uiteindelijk liep ik zelfstandig het revalidatiecentrum uit. Een moment dat voor mij voelde als een groot wonder
De reis van hoofd naar hart
Toen ik het revalidatiecentrum verliet, dacht ik dat ik het belangrijkste deel van mijn herstel achter de rug had.
Dat bleek niet zo te zijn.
Thuis wachtte geen eindpunt, maar een nieuw begin. De rollen die voorheen vanzelfsprekend waren geweest, voelden ineens anders. Vader, partner, werknemer. Ik wist niet altijd meer hoe ik mij tot die rollen moest verhouden.
Langzaam ontdekte ik dat herstel niet alleen gaat over wat je weer kunt. Het gaat ook over wie je bent wanneer het leven anders loopt dan gepland.
De moeilijkste reis moest ik nog maken en bestond uit slechts dertig centimeter: die van mijn hoofd naar mijn hart.
Ik had jarenlang geleerd om te analyseren, door te zetten en oplossingen te zoeken. Nu werd ik uitgenodigd om stil te staan. Om te voelen. Om afscheid te nemen van wie ik was geweest en ruimte te maken voor wie ik aan het worden was.
Pas toen begon voor mij een ander soort herstel.
Niet het herstel van functies.
Maar het herstel van verbinding. Met mezelf, met anderen en met het leven zoals het zich aandiende.
” De moeilijkste reis moest ik nog maken en bestond uit slechts dertig centimeter:
die van mijn hoofd naar mijn hart.”